De Blokkenbouwert

Justitie wilt camerabeelden Jos Verstappen...

2012-01-10T20:04:00.000+01:00

Holleeder binnenkort vrij...

2012-01-02T21:02:00.000+01:00

Nieuwe weg....

2012-01-02T21:01:00.000+01:00

Vanaf vandaag slaat "De Blokkenbouwert" een nieuwe weg in.
Het bloggen over de zwangerschap is al tijden voorbij, maar vanaf vandaag ga ik het blog nieuw leven inblazen.

Om de zoveel tijd zal er een cartoon online komen met een knipoog naar het nieuws van die dag...te beginnen vandaag.

Marko

Tatoeage [artikel vanaf L2BM]

2011-05-23T20:08:00.000+02:00

Voor mij is het een symbool voor de eerste periode met onze dochter. Met z’n drieën. Voor mij is het een symbool van mijn liefde voor haar. Voor het mooiste en liefste meisje van de wereld.

Het verhaal achter de tatoeage
Een tatoeage draagt een bepaalde lading met zich mee. De ene persoon vindt het mooi, de ander heeft er niet zoveel mee. En er zijn mensen die het helemaal niets vinden. Ik reken mezelf tot de liefhebbers. Het mooiste van een tatoeage is wanneer ze een verhaal vertellen. Een mooi voorbeeld zijn de verhalen die je zag in de series op ‘Discovery Channel’.

Lees Verder >>

Met papa op stap...

2011-05-04T17:34:00.000+02:00

Het is lang geleden dat ik een blog heb geplaatst. Niet zo heel gek, want alle aandacht gaat de laatste tijd uit naar Aimée. Maar goed, dat las je al in mijn vorige post.

Nu wel een nieuw blog. De kleine dame ligt heerlijk te slapen en mama zit een filmpje te kijken.

Vandaag ben ik samen met Aimée de stad in gegaan.
Reden?
Moederdag.
De eerste Moederdag voor Vriendin en dus ook de eerste keer dat ik als papa een cadeautje moet kopen. Nou ja moet, mag, dat klinkt toch mooier. En het dekt de lading beter.

Nu ga ik niet vertellen wat Aimée aan haar mama gaat geven, al zou Vriendin dat erg graag willen. Maar nee, dat gaat echt niet gebeuren.
Sorry schat...

Het gaat erom dat het prachtig was om voor het eerst met mijn dochter op pad te zijn. Natuurlijk is het als gezinnetje ook leuk, maar met zijn tweeën is toch anders. Samen eropuit, samen de wereld in.
Nu klinkt het alsof we allebei een mooi moment ervaren hebben, maar ik ben ervan overtuigd dat Aimée er niets van mee heeft gekregen. Die weet niet beter...

Het was leuk om even samen weg te gaan. De cadeautjes zijn gekocht en papa is blij. Aimée heeft bijna de hele tijd geslapen, maar dat maakt niets uit. Ze was erbij en we waren samen en dat was heel even het belangrijkste en het mooiste van de dag.

Ik ben benieuwd welk hoogtepunt we morgen gaan beleven...

Ons wonder is geboren... [artikel op L2BM]

2011-04-07T16:06:00.003+02:00

Negen maanden geleden begon onze reis naar het grootste wonder van het leven: leven. Op 19 maart j.l. kwam deze reis tot een einde met de geboorte van onze dochter. Na achteneenhalve maand van verandering en geregel, geshop, geschop en emoties, kwam de kleine meid tevoorschijn. Een prachtig moment. Waarschijnlijk het mooiste moment van ons leven.

De kleine dame kwam twee weken voor de uitgerekende datum, maar het had mij verbaasd als ze op tijd was gekomen. Op mijn eigen blog schreef ik na het laatste bezoek aan de verloskundige al dat het waarschijnlijk de laatste keer zou zijn geweest dat we haar hadden bezocht. Een dag later, op zaterdag 19 maart om 22:48 uur, was de geboorte van onze dochter een feit.

Lees verder op Love2beMama.com:

Met Aimée onder de douche...

2011-03-31T20:19:00.000+02:00

Het is een week van hoogtepunten, dat behoeft geen uitleg denk ik. Aimée zorgt voor veel mooie momenten in het leven van haar papa en mama.

Een ervan was nog maar net geleden...voor het eerst samen onder de douche!

Deze foto zegt genoeg denk ik...

Een sms van Boer Richard (boer zoekt vrouw)...

2011-03-29T13:22:00.000+02:00

De eerste week zit erop en het zelfstandig zorgen voor onze dochter bevalt erg goed. De kleine meid doet het goed, blijft lekker op temperatuur en is heel erg rustig. De ideale baby eigenlijk.

Het enige waar we tegenaan lopen is dat de borstvoeding niet het gewenste resultaat oplevert. Jammer, want de natuurlijke manier van voeden heeft onze voorkeur. Het probleem is vooral dat het Aimée erg veel energie kost om de voeding binnen te krijgen. Dit zorgt ervoor dat ze veel slaapt en heel moeilijk wakker is te krijgen.

Een oplossing zoeken dus en die leken we te vinden in het afkolven van de melk en deze in een fles aan de kleine dame te geven. Via een dame van één of andere borstvoedingsvereniging zijn we aan een afkolfapparaat gekomen.

Lees Verder >>

De eerste week zit erop...

2011-03-27T17:29:00.000+02:00

Alweer een week geleden werd onze dochter geboren. Van te voren zie je van alles voor je en heb je gedachten erover. Niet zo gek natuurlijk dat het dan heel anders blijkt dan verwacht.
Het was vooral mooier ...

Terugkijkend op de afgelopen week zie ik vooral hoogtepunten. Natuurlijk Aimée haar geboorte, maar ook het meeleven van de opa's en oma's en ooms en tantes! En natuurlijk onze vrienden niet te vergeten! Het allergrootste hoogtepunt is de kleine dame zelf. Het is voor ons totaal geen opgave om halverwege de nacht wakker te moeten worden om haar eten te geven, te verschonen en om naar haar te kijken.
Lees Verder >>

Mama

2011-03-24T19:48:00.000+01:00

Nu kan je natuurlijk verwachten dat alle blogs die ik vanaf nu ga schrijven over onze dochter gaan. Terecht, want die kans is heel erg groot. Maar vandaag niet. In dit blog wil ik het even hebben over Vriendin.

Vriendin is een heldin! Mama is een echte heldin.

Ik ga niet in geuren en kleuren vertellen hoe de bevalling is gegaan, maar toen Vriendin er moest staan, stond ze er. En ik was echt heel zwaar onder de indruk. De krachten waarmee zij in aanraking kwam waren niet de minste. En eerlijk: ik denk niet dat ik hetzelfde had gekund als zij.

Lees Verder >>

Aimée...

2011-03-21T21:07:00.004+01:00

Hier is ze dan. Onze dochter en onze trots...Aimée.
De kleine dame, letterlijk en figuurlijk, is op zaterdag 19 maart geboren.

Met haar 48 cm is ze met recht kleine te noemen, maar ze doet het werkelijk super! Aan niets is te merken dat ze een paar weekjes te vroeg is gekomen. Haar gewicht bij geboorte was 3240 gram.

Moeder en dochter maken het goed. Met ~~papa2be~~ papa gaat het ook geweldig. Ik zit nog steeds op mijn roze wolk en voorlopig ga ik er niet vanaf!

Plannen...

2011-03-18T19:51:00.001+01:00

Voor vandaag hadden Vriendin en ik een paar hele leuke plannen. Vanochtend naar de verloskundige en 's avonds uit eten en dan naar de bioscoop. Het plan was om naar Pathe de Kuip te gaan. Een vreselijk mooie bioscoop, toevallig naast het mooiste voetbalstadion van ~~Nederland~~ de wereld.

Toen ik vanochtend wakker werd lag Vriendin niet naast me. Nu zou je kunnen denken dat dit wel vaker voor zal komen, maar dat is niet waar. Ik schrok dus best een beetje

Lees Verder >>

Haar naam...

2011-03-16T23:51:00.000+01:00

Een van de meest gehoorde vragen is hoe de kleine meid straks gaat heten. Wij weten het al. Al heel lang trouwens. Mij lijkt het leuk om van jou te horen welke naam jij denkt dat wij geven aan onze dochter.

Dus: druk op reageer en gok!

Ongeduldig, chagrijnig en ruzie...

2011-03-14T20:30:00.005+01:00

De laatste paar weken van de zwangerschap zijn aangebroken. Nog tweeënhalve week en dan is de uitgerekende datum daar. Nog vierenhalve en dan zijn Vriendin en ik zeker ouders van onze kleine meid.

Nu vond ik de zwangerschap tot de 36e weer bijzonder snel gaan. Maar ik moet zeggen dat de laatste weken heel erg langzaam voorbij gaan. Niet vooruit te branden! Best vervelend, want de weken duren nu wel erg lang.

Nu heeft het verhaal natuurlijk twee kanten.

Kant 1: Ik ben vol ongeduld aan het wachten tot onze dochter ter wereld komt en ik zit daarnaast te wachten op de daarbij horende vakantie. En zoals iedereen weet: die weken duren het langst. Dat was kant twee.

Lees Verder >>

Nieuw artikel op L2BM

2011-03-10T11:16:00.003+01:00

Vanaf vandaag staat mijn nieuwe blog weer op Love2BeMama.com!

Je vindt het hier:

Baby Shower...

Mijn vriendin verwachtte dat ze geknipt zou worden door ons schoonzusje. Toen ze echter de deur opentrok, bleek al heel snel dat dit niet het geval was. Geen kammen en scharen, maar een heuse baby …

Aftellen: nog 4 weken...

2011-03-03T20:00:00.004+01:00

bron: www.mannenwerk.nl

De tijd vliegt.
De dag waarop we erachter kwamen dat wij een kindje zouden krijgen ligt nog vers in mijn geheugen. Een mooie dag en een prachtig moment. Inmiddels zijn we maanden verder en is Vriendin morgen 36 weken zwanger.

Nog vier weken en dan zou die kleine eruit moeten komen. Als ze op tijd is natuurlijk, dat is de vraag. Maar van mij mag ze. Nog een beetje vet kweken en dan eruit. Liever op tijd dan te laat. Ik hou niet van te laat!
Lees Verder >>

Hocus Pocus, voel de aarde... (deel II)

2011-02-24T21:19:00.002+01:00

Er komt veel in tweeën voor tijdens de zwangerschap en tijdens mijn bloggen hierover. Zo bestonden "Mama2be is gek" en "Wat gaat het worden?" ook al uit twee gedeeltes.

Gisteren was het tijd voor het tweede gedeelte van de partnerles zwangerschapsyoga. Dat ik er héél veel zin in had kon je gisteren lezen en nu is het dan echt achter de rug.
Gelukkig maar...

Bij binnenkomst bleek er één stel al te zijn en toen de deur van de ruimte openging liep ik keihard tegen een muur op.
Geen echte, wees niet bang. Zo lomp ben ik ook weer niet.

Nee, het was een muur van wierook. Smerig! Ik kan sowieso niet tegen die lucht, maar dit keer was het echt niet te harden. Maar goed, alles went, dus ook deze lucht.
Lees Verder >>

Ons meisje doet het goed...

2011-02-23T15:03:00.001+01:00

Vandaag weer eens een dag die volledig in het teken staat van onze dochter. De dag begon pas echt met een bezoek aan de verloskundige. Een lang bezoek was ingepland omdat er meer informatie gegeven zou worden over de bevalling.

bron: www.static.skynetblogs.be

Verder hoorden we weer eens het kloppen van het hartje. Dit blijft toch iets moois hoor! Het gedender door zo'n klein apparaat heen. Ik zou er heel de dag naar kunnen luisteren.
Die informatie kregen we inderdaad, maar na een halfuur stonden we "gewoon" weer buiten. Het extra halfuur was ingepland voor eventuele vragen. Maar ja, die hadden we niet. Het kindje moet er uit en of dat nou op de één of op de andere manier is, dat maakt niet veel uit. Ofwel: we zien het wel als het zover is. Natuurlijk nemen we de belangrijke informatie wel met ons mee.
Al wordt het op een gegeven moment wel saai denk ik. Maar je begrijpt wat ik bedoel. Toch?
Lees Verder >>

Vriendin heeft pijn...

2011-02-20T20:29:00.000+01:00

Voor het eerst tijdens de zwangerschap heeft Vriendin ergens echt goed last van. Natuurlijk had ze in het begin moeite met haar tandpasta, maar dat was makkelijk op te lossen. Een nieuwe tube en het kotsen door de mintsmaak was over.

Sinds een paar weken heeft Vriendin last van haar alles wat te maken heeft met haar ribben.

ik zocht op 'tranen in de ogen'
en kwam deze mooie foto tegen...

De spieren ertussen doen pijn. Onze kleine meid wordt steeds groter en zwaarder en daardoor rekken de spieren uit. Hierdoor wordt lachen pijnlijk en na een kleine niesbui staan de tranen in de ogen.

Zielig? Ja, natuurlijk, maar de pijn wordt over een week of zes nog wel erger denk ik.

Dat onze kleine meid groter wordt blijkt ook uit het getrap. Echt trappen kan je het niet noemen. Het lijkt meer op het betere rek en vooral strek werk. Meer dan eens zien we een bult uitsteken. Vaak is een vervorming van Vriendin haar gezicht hier voor af gegaan. Zeker wanneer er eerst nog even een rib geraakt word.

Overigens staat er donderdag weer een artikel op love2bemama.com. Een artikel met de zelfverzonnen quote:
"Realiteit is de moordenaar van alle dromen. Romantiek kan daarentegen weleens de grote redder zijn."

Omdat ze zo mooi is...

2011-02-14T20:48:00.000+01:00

Zoals je vast heb gezien, gehoord of gelezen ben ik bezig met het schrijven van een boek. Een boek over de zwangerschap en mijn visie hierop. Een verlengde van dit blog, maar nog leuker, liever en vooral uitgebreider.

Nu ben ik met het schrijven inmiddels beland in de eerste week van januari.
Niet dat het boek heel erg synchroon loopt, maar dat terzijde.
In deze week gebeurde er twee dingen. De partner les van de yoga, waar ik iets over heb geblogd in het stuk: "Hocus pocus voel de aarde..." en aan het eind van de week de pretecho.

En nu kwam ik er dus zojuist achter dat ik hierover helemaal niets op mijn eigen blog heb geschreven. Er staat wel een artikel over op Love2bemama.com, maar niet hier.

Om het een klein beetje goed te maken hier alsnog een paar foto's.

Maar vooral omdat ze zo mooi is...

De babykamer...

2011-02-06T20:19:00.000+01:00

Voordat de gordijnen hingen..

Afgelopen week heb ik de laatste hand gelegd aan de babykamer. De meubels waren er al een tijdje, maar ik moest de gordijnen nog ophangen. En kijk zelf...wat een verschil!

Het is nu een echte meisjeskamer. Dé kamer voor onze kleine dame!

Klaar!

Vriendin en ik zijn er natuurlijk hartstikke blij mee en helemaal nu alles hangt en zo goed als helemaal klaar is. Nog één schilderijtje ophangen, maar we weten nog niet precies wat...maar dat komt vanzelf weer goed. Het belangrijkste is dat onze kleine meid straks lekker kan slapen.

Dat wij blij zijn met de kamer en hoe het er allemaal uitziet blijkt wel uit het feit dat wij regelmatig in de kamer staan. Gewoon rondkijken en de sfeer proeven. Ik zie me al staan hoor, voor de commode. Luiertje verschonen, kleertjes aandoen, noem het maar op.

Nog eventjes is de kamer 'onbewoond', maar nog een paar weken en dan is de hoofdbewoonster er!

Maar eventjes duurt best lang...

De scheiding is in gang gezet...

2011-02-03T20:29:00.001+01:00

Nog één gang naar de brievenbus en dan wordt de scheiding in gang gezet. Een paar jaar geleden had ik niet kunnen verwachten dat het zover zou komen. Maar de breuk is toch echt een feit.

Eerlijk gezegd is het niet alleen de schuld van "de ander". Ook ik heb een groot aandeel aan het mislukken van onze relatie. Al langere tijd had ik het gevoel dat de aandacht van één kant af kwam, maar ik nam dit voor lief. Zelfs toen de prestaties van "de ander" minder werd nam ik het voor lief, maar onbewust...
De laatste tijden verstomde mijn aandacht en nam ik steeds minder tijd voor "één van mijn grote liefdes". De liefde bleef en blijft, maar een afscheid lag in de lijn der verwachting.

Haar aanblik deed me altijd al smelten en toen we samen waren hebben we ook hele mooie momenten beleefd. Haar aanblik zal me altijd bij blijven en mijn liefde naar haar toe zal nooit minder worden. Haar huis, haar tempel zal me altijd kippenvel blijven geven.

Mijn bezoeken aan haar werden minder en met de komst van de kleine meid zal het helemaal minder worden. Maar de liefde voor Feyenoord zal altijd blijven bestaan. Maar mijn seizoenskaart...die wordt niet verlengd.

Zonder morren heb ik mijn opzegging de deur uitgedaan. Mijn seizoenskaart verleng ik niet. Mijn dochter verdiend een papa. Ook in het weekend. En samen met haar zal ik blijven genieten van onze club.

Samen op de bank.

Mama2be is gek... (deel II)

2011-02-01T20:13:00.001+01:00

Veel zwangere vrouwen reppen met regelmaat over zwangerschapsdementie. Volgens de één heeft een groot deel van alle zwangeren er last van. Vergeetachtigheid, warrigheid en last van concentratieproblemen.

Klinkt bekend hè?

De grote schuldige zou het hormoon progesteron zijn. Zou moeten zijn, want volgens onderzoek is het één groot onzin verhaal, bullshit, gelul.

Maar het levert wel hilarische situaties op.

Mama2be heeft er ook last van. Kleine vergeetachtigheidjes en vergissingen.

"Heb ik mijn tanden nou al gepoetst of niet?"

Of een handdoek ophangen aan de kapstok.

Kleine vergissingen die wel voor een groot geschater kunnen zorgen.

Net schreef mama2be een brief aan ons neefje. Kleine-grote-vriend is helemaal voetbalfan en aangezien wij niets doen met de voetbalplaatjes van zowel de C1000 als de Appie leek het ons een leuk idee deze op de post te doen. Mama2be schreef een klein briefje, pakte de enveloppe, schreef zijn naam en adres erop en deed de stapel in de enveloppe. Lik over de sluiting en klaar.

Ja fout! Mevrouw was vergeten de brief erbij te stoppen.

Nog gekker was dat ik er vrijdag achter kwam dat ze met twee verschillende laarzen naar buiten was gegaan. Een zwarte en een bruine. Nog hilarischer was dat ze toegaf een dag eerder met dezelfde combinatie gelopen te hebben.

Naar de supermarkt, het cafetaria en zelfs naar "De vrienden van Amstel".

Niet zo gek dat ze last van haar heup had.

Een paar maanden terug schreef ik al dat mama2be zo haar (gekke) momenten heeft. En eerlijk gezegd ben ik bang dat het alleen maar erger wordt...

Op dit moment vergeet ze bijvoorbeeld koffie te halen voor me.

huisje2be...en vriendinnetjes...

2011-01-20T20:34:00.000+01:00

Vandaag was een leuke dag. Het begon met een bezoek aan de badkamerman en de tegelman. Wat een klus. Welke kraan, welk meubel? Wil je een bad of juist niet? Om uiteindelijk te eindigen bij de kleur en grootte van de tegels.

Nu is het wachten op de offerte en hopen op een mooie prijs.

Hierna moesten we nog een soort van haasten om op de bouwplaats te komen. Vandaag was namelijk de dag van de eerste paal. Bij binnenkomst kregen we allebei een helm met daarop ons bouwnummer. Het was natuurlijk de bedoeling deze op te zetten om op deze manier je buren te vinden.

Dat is namelijk leuk, vonden ze van de organisatie.

En eerlijk? Het was inderdaad leuk. Niet dat wij als een stel bezetenen op zoek zijn gegaan naar onze buurtjes, maar uiteindelijk hebben we ze wel gevonden en gesproken.

Leuke mensen. De ene kant zijn een stuk jonger. Vriendin herkende de buurman van toen ze beiden werkzaam waren bij de Appie Hein. Echt heel veel contact hadden ze toen niet, maar toch een soort van oude bekende.

De andere buren kwamen we als eerste tegen. Het leuke van dit stel is dat ook zij mama- en papa2be zijn. En hun uitgerekende datum ligt een week verder dan die van ons! En dus heeft onze dochter2be nu al een speelkameraadje gevonden.

Het wordt sowieso een kinderrijke buurt. Een huis naast onze buren heeft al een dochtertje van een jaar. Onze dochter is nog niet eens geboren en ze heeft nu al vriendjes en vriendinnetjes!

Eén ding is zeker: zoals het lijkt wordt het een hele leuke buurt! Ik kan niet wachten tot we er kunnen gaan wonen!

De partnerles zwangerschapsyoga... (hocus pocus, voel de aarde)

2011-01-13T22:24:00.000+01:00

Gisterenavond was de avond van de opoffering. Al maanden stond deze avond op de kalender en daarmee keek ik al maanden als een berg tegen deze avond op.

Gisteren was het partneravond bij de zwangerschapsyoga. Een verplicht nummer.
Het zat gratis bij het zwanger maken inbegrepen.

Een kleine ruimte met daarin tien stellen. Elke zwangere vrouw verscheen met haar man, waardoor de ruimte snel gevuld was. Elke vent was er onder druk van totale onthouding van seksueel genot, of onder bedreiging van een vuurwapen.

Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten, maar ik verwachtte het ergste. Eerlijk gezegd, ik heb niets met dat "hocus pocus, voel de aarde onzin". En vanaf het eerste moment was dit precies wat het wel was.

De dame die de les begeleide had zomaar handenarbeid kunnen geven op een willekeurige mavo. Ik verdenk haar ervan haar oksels niet te scheren, maar het maakte haar niet minder gezellig. Een aparte dat wel. Het eerste moment van "o my god" was toen er een kaart rond werd gegeven van een golf in zee. "Wat ik hierin zag?" Ik zag een golf, maar het toonde 'de weeën en het baren van een kind'. "Yeah right, hier gaan we hoor."

De avond vorderde en voor wij mannen het wisten werden we gebruikt als tafel en als schommelstoel. Wij mannen vroegen ons, onder luid gelach, af wat we in Godsnaam aan het doen waren en hoe wij televisie moesten kijken als er iemand met haar rug tegen je rug aanzit. Één van de mannen opperde zelfs om maar meteen een keizersnede te laten uitvoeren, want dit ging het niet worden volgens hem.

De yogadame vertelde over de baarmoeder en dat dit een spier was. Een holle spier met een klein uiteinde. Het uiteinde maakte ze visueel door haar lippen te tuiten, maar wel gewoon door te blijven praten. Als de vrouw zou weten hoe voor lul ze zou staan...en hoe ze klonk...

De avond ging door en eindigde met een massage. Niet aan de man, maar aan de zwangere vrouw. Er was gevraagd om massageolie mee te nemen, dus ik wist dat dit ging gebeuren. Overigens heb ik met het masseren van Vriendin totaal geen moeite.

Het mooiste was dat de yogadame opperde om, bij gebrek aan massageolie, olijfolie (!) te gebruiken. Nu is een beetje zwangere vrouw een graad of 80 dus een eitje bakken moet ook lukken. Overigens mag dit ook met bak en braad.

Al met al was het een grappige avond en zeker geen verspilling van mijn o zo kostbare tijd. Een avond in het theater is leuker, maar André van Duin zijn show haalde het niet bij de yogadame.

Grappig vond ik overig dat onze dochter2be zich heel het uur niet heeft laten voelen. Dus echt tot rust gekomen was mijn vriendin niet. Niet gek met een continu in een deuk liggende vent achter haar.

De grootste verrassing kwam aan het einde van de avond...over zes weken ~~moet~~ mag ik weer...

Er gebeurt genoeg...

2011-01-10T20:23:00.001+01:00

2011 is alweer een paar weken onderweg en ik kom erachter dat ik nog helemaal niets geschreven heb op mijn eigen blog. Maar daar komt nu verandering in.

Het nieuwe jaar is goed begonnen voor Vriendin en ik.

Zo begon het jaar met het leveren van de babykamer. En ik moet zeggen, dat deed toch wel iets met me. Het zien van die meubeltjes en de wetenschap dat onze dochter daar komt te liggen is wel iets gaafs. Gaaf, maar ook ontroerend en mooi. Wat een emotioneel ventje hè?

Helaas zitten er wel wat beschadigingen op de commode en kast. Maar na contact met de winkel wordt dit netjes opgelost. Gelukkig maar, want het heeft genoeg gekost. En onze dochter verdiend alleen maar mooie spullen natuurlijk!

Verder zijn we met mijn schoonouders een Maxi Cosi wezen kopen. Het is nog even wachten op het systeem voor in de auto, maar dan is ook dat helemaal compleet. De kinderwagen is ook binnen, dus alle grote spullen zijn er zo goed als. Alleen de gordijnen nog! Toch? Of moet ik nog meer kopen?

Verder zijn er op papa2be gebied niet veel dingen meer gebeurd. In het normale leven wel. Een scooter ongelukje, tijdens mijn laatste rit voordat we "mijn" auto zouden halen gooide even roet in het eten. Maar inmiddels voel ik me minder pijnlijk. Gelukkig dat het bleef bij een zere stuit en hele goede spierpijn.

Zoals gezegd hebben we dus ook een tweede auto gekocht. Een Ford Ka. Een leuk wagentje, waarmee ik wat makkelijker naar mijn werk toe kan. Er vanaf vallen lukt in ieder geval niet!

Het grootste nieuws is dat we zeker weten dat ons huis gebouwd gaat worden! Binnenkort passeren we bij de notaris en een paar dagen later gaat de eerste paal de grond in! Eindelijk! Een plek van onszelf en een mooie omgeving voor onze dochter!

Want zoals gezegd, zij verdient alleen het beste!

Het "papa2be lijstje voor 2010"...

2010-12-29T21:32:00.001+01:00

Rond deze tijd is het natuurlijk tijd voor de lijstjes. De “top 2000”, het “RTL jaaroverzicht”, de “25 tv momenten van 2010” en natuurlijk het ellenlange boodschappenlijstje voor kerst en oud en nieuw.

En omdat het blijkbaar werkt kom ik ook met een lijstje. En niet zomaar een lijstje, maar het mooiste lijstje van het jaar. Het papa2be lijstje.

En het leukste van dit lijstje is dat alles op 1 staat!

Ik wilde alles van 1 tot 10 zetten, maar dat ging me echt niet lukken…op willekeurige volgorde dan maar.

Het vertellen van de zwangerschap

Was echt één van de hoogtepunten van 2010. De manier waarop onze ouders, broers en schoonzussen reageerden op de komst van de kleine was echt top! Daarnaast was de avond met onze vrienden helemaal geweldig en de manier waarop zij met de zwangerschap van Vriendin omgaan is echt heel erg leuk.

Het voor het eerst horen en zien

De eerste keer het hartje horen kloppen was heel erg mooi, maar mooier dan de eerste echo wordt het niet. Zo’n garnaaltje zien bewegen en het horen van het hartje daarbij…onbetaalbaar!

De twintig weken echo

Direct naast de eerste echo en het voor het eerst horen kloppen van het hartje staat de twintig weken echo. De zekerheid dat ons kindje gezond is natuurlijk. En dat het kindje een meisje is. En het feit dat ik dat al wist. Allemaal hoogtepunten op een dag!

De verandering

In eerste instantie de verandering van Vriendin. In haar hoofd - goh wat een hoogtepunt - en qua lichaam. Dat is wel een hoogtepunt. Opeens is een zwangere vrouw nog steeds een lekker wijf! Daarnaast de verandering die ikzelf mee maak. Van doetje naar nog groter doetje en dan is onze dochter nog niet eens geboren!

Huisje Boompje Beestje

Nou ja, het huisje vooral. We kochten in 2010 een nieuwbouwhuis, wat werkelijk gebouwd gaat worden! Maar voor het zover is moet onze dochter toch een jaartje zien te overbruggen in ons appartementje. Dus het uitzoeken, het kopen van en het verven van de babykamer is een mooie en leuke ervaring. Voor het eerst dat ik verven leuk vond trouwens…

Het geweldige gevoel van het papa2be zijn

Ik voel me geweldig! Het gaat goed met mijn vriendin en dat zorg voor veel rust in mijn hoofd. Niet altijd hoor. Ik kan me nog steeds om de kleinste dingen druk maken. De wetenschap dat er over een paar maanden een klein meisje in mijn armen ligt tovert nog iedere dag een glimlach op mijn bolle kop!

De zwangerschapstest

Dat een klein blauw kruisje op een stukje stof in een stukje plastic zoveel impact kan hebben op zoveel levens is natuurlijk bizar. Dat ik en Vriendin er ook van mochten genieten is iets waar ik nog iedere dag heel erg blij van wordt. Het zware werk was in ieder geval niet voor niets!

Het voelen van

Onze dochter in de buik van Vriendin is iedere dag een hoogtepunt. Ze schopt en slaat, duwt en trekt. Het is prachtig om haar “huisje voor negen maanden” zo heen en weer te voelen gaan. Het zien ervan is ook schitterend natuurlijk!

Acht puntjes waar ik zo een punt of vijftien bij zo kunnen doen. De intentie is duidelijk denk ik. Wij genieten volop van de zwangerschap. We zijn zo blij met de hele situatie en kijken heel erg uit naar april 2011. Nog even wachten dus.

Voor nu een fijne jaarwisseling en tot in 2011!

Papa2be: de Columnist

2010-12-24T16:21:00.000+01:00

Vanaf vorige week schrijf ik voor Love2beMama.com. Dit is een online magazine gericht op zwangere vrouwen en mama's. Om het overzicht te bewaren heb ik een extra tabblad aangemaakt voor de artikelen die op deze website geplaatst zijn. Via deze tab kan je een overzicht vinden van deze én natuurlijk doorklikken naar de website van L2BM!

Een kind kost geld...nu al!

2010-12-23T11:10:00.004+01:00

Gisteren zou in het teken staan voor onze dochter2be. Er was een afspraak gepland met een potentiële gastouder, maar helaas belde zij af in verband met ziekte. Dat is toch niet zo'n hele goede reclamezuil voor jezelf. Als een gastouder ziek is, heb je al ouder toch een serieus probleem. Maar goed, het heerst en mijn dochter is nog niet geboren dus de volgende keer beter dan maar.

Wel zijn we op zoek gegaan naar gordijnen voor in haar kamer. De babykamer is geverfd en de meubels zijn besteld en de gordijnen zijn daarmee het laatste dat we nog aan moeten schaffen. We hebben echt hele leuke gevonden. Wit met een rode band en met roze blokjes. Heel erg meisjesachtig en daarmee kleurt de kamer gelijk een heel stuk bij!

Om zeker te weten dat het past bij de muren mochten wij de staal mee naar huis nemen. Heel slim van de ondernemer, want nu is het haast zeker dat we de boel gewoon bij hem bestellen. Het kost misschien meer, maar Vriendin en ik betalen graag voor service.

De gordijnen zijn dus nog niet aangeschaft, maar dit loopt. Wel zijn we nog even bij een babywinkel geweest. Een badje gekocht, een standaard, thermometer en zo'n verschoningsmat.

En eindelijk hebben we een luiertas. En gelukkig een normale. Een zwarte waar ook ik gewoon mee naar buiten kan. En niet een van Pip of van Lief ofzo, waar je als man gewoon mee voor lul loopt. Maar een doodnormale zwarte...En hoe simpel ook, ze vragen er bizar veel geld voor! Zo is de luiertas die Bugaboo kan leveren bij haar kinderwagen er pas vanaf € 150,00!

Verder hebben we nog iets heel kleins gekocht. Waar ze wel een godsvermogen voor vragen natuurlijk. Een haarborstel! En ik hoop nu nog meer dat onze kleine meid met een bos haar geboren wordt! Want wees eerlijk, een baby is over het algemeen al niet echt mooi. En een kale baby al helemaal niet!

De gordijnen zijn het laatste wat we nog echt moeten aanschaffen. En dan kan de geldbuidel eventjes bijkomen en opladen voor wat er allemaal nog komen gaat. Want een ding is zeker: Een kind kost geld...nu al!

Papa2be vs Love2beMama

2010-12-12T23:50:00.001+01:00

In mijn zoektocht meer te doen met het schrijven over mijn toekomstige dochter gaat het snel. Na wat mails te hebben gestuurd naar diverse magazines, las ik op twitter een oproep van @love2bemama. Dit twitter account is gekoppeld aan de gelijknamige website en was op zoek naar versterkingen in hun schrijfstal. In de omschrijving vroegen ze alleen wel specifiek naar schrijfsters.

De laatste keer dat ik heb gekeken, de eerste keer ook trouwens, was ik nog steeds een mannetje. Een tweet terug met de vraag of ik een kans zou maken werd meer dan positief beantwoord.

Vanochtend een mailtje gestuurd en vanmiddag al een terugkoppeling dat ze mij er graag bij wilde hebben.

Zij is Linda en de oprichtster van love2bemama. Linda mailde me heel snel terug en haar verhaal klonk als muziek in de oren. Van dat hele rustige pianomuziek. Niet dramatisch, maar duidelijk en relaxed.

Het schrijven voor L2BM gebeurd eens per twee weken en volgens mij ben ik de enige man die voor deze site gaat schrijven. En ik vind dat best leuk. De site trekt ongeveer 600 unieke bezoekers per dag en gezien mijn plannen met het papa2be-boek is dit een hele mooie manier om mijn naam alvast meer bekendheid te geven.

Dit natuurlijk los van het feit dat ik het heerlijk vind om over dochter2be te schrijven.

Wanneer mijn eerste artikel op de L2BM SITE staat, dan lees je het hier en op twitter!

Wat kan zo'n medium toch veel brengen.

Een nieuwe carrière?

2010-12-08T14:42:00.000+01:00

Vandaag heb ik een grote stap gezet. Een logische, maar wel eentje die grote gevolgen zou kunnen hebben. Maar dan moet wel alles meezitten...
Vandaag heb ik een mailtje verstuurd naar een aantal redacties van tijdschriften over zwangerschap, baby's en kinderen. De strekking van de email was vrij duidelijk: "Ik ben Marko en ik bied me bij deze aan als jullie nieuwe columnist".

Een paar jaar geleden schreef ik al eens voor de Nederlandse versie van de internationale voetbalnieuwssite Goal.com. Het was leuk en ik was gedreven, maar op een gegeven moment was de koek op. Ik ben te veel supporter om objectief naar mijn club te kunnen kijken. En als "verantwoordelijke" voor de items over Feyenoord, was dat dus gewoon onhaalbaar.

Nu is alles anders. Ik kan mezelf goed verwoorden als het gaat om de zwangerschap van Vriendin en mijn aanstaande vaderschap. Belangrijker nog, ik vind het geweldig om erover te praten, schrijven, dromen en ga zo maar door.

Nu is het afwachten, maar ik hoop dat ik snel iets hoor! En dan horen jullie het ook...via mijn eigen twitter, maar ook die van @Papa2Be, die ik onlangs gemaakt heb...

Mama2be is gek...

2010-12-02T19:59:00.000+01:00

Morgen is Vriendin 23 weken zwanger en inmiddels vieren de hormonen een feestje. Mama2be heeft last van haar humeur. Niet altijd hoor. Gelukkig niet zeg! Maar zo af en toe kan ze best "overdreven" reageren. Het hoort erbij en ik weet hoe ik mee om zou moeten gaan.

Kluun schreef in zijn boek "Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!", waar ik een paar maanden geleden al eens iets over schreef, een verkorte handleiding over dit soort emoties. Zodra er een bui heerst, moet je als papa2be meebuigen en ja zeggen. En als het geen bui is, maar een storm dan moet je als aanstaand vader op de grond gaan liggen en vooral wachten tot de storm is gaan liggen.

Maar ja, dan lees je dat en dan lach je erom. Maar ja, dan gebeurt het hè. Binnen een seconde dan slaat zo'n mooi blaadje als Vriendin om en dan komt er een hoop herrie uit! Niets is goed, niets is zoals het hoort en vooral ik ben de boeman! Het leven naar een handleiding is niet altijd te doen.

Je wilt een voorbeeld?

Gisteren ging ik naar mijn werk en vroeg Vriendin mij te smsen als ze op haar werk was aangekomen. Tegelijkertijd zei ik haar dat ik zou smsen wanneer ik naar huis zou komen.

Een belangrijk detail in dit korte verhaal is dat ze op het moment van spreken haar tanden aan het poetsen was.

Net voor ik de deur vanuit de hal naar de gang open wilde doen gilde Vriendin iets dat klok als: "Zjak". Ik verstond het niet en vroeg het te herhalen. Nu wordt ze standaard al pissig als ik twee keer vraag iets te herhalen, want dan moet ik beter luisteren. Maar ja, ze poetste dit keer haar tanden he...

De tweede keer herhaalde ze het: "Zjak, zjak!".

"Wat? Ik versta het echt niet."

En toen gebeurde het hoor, vanuit de hal, met gestamp naar de badkamer en toen verstond ik opeens heel goed wat ze zei. "G*d*r*o*m*e, STRAKS ZEI IK! STRAKS, LUISTER DAN TOCH!" Om er daarna nog aan toe te voegen dat ik "toch ook na kan denken."

De vraag was of ik straks wilde smsen als ik op mijn werk was aangekomen. Dan klinkt zjak toch heel anders?

Maar zoals ik eerder al schreef heb ik eigenlijk geen klagen. Vriendin is heel 'mak' en houdt zich heel erg goed! Ze doet het geweldig en is een hele mooie zwangere vrouw! Ik ben super trots op haar en de manier waarop ze onze dochter draagt! Ze is echt een schatje!

Bevallen is zo'n bevalling...voor de man

2010-11-24T19:03:00.002+01:00

Zoals ik gister al blogde zijn wij gisteren naar een informatieavond geweest over bevallen en borstvoeding. Omdat het onderwerp te interessant is en enorm veel ruimte geeft voor een grap, ga ik er vandaag nog even op verder.

Een bevalling is zwaar. Althans dat is de mening van de gemiddelde vrouw. Een oom van Vriendin zei eens: "Als bevallen echt zwaar zou zijn, dan hadden mannen het wel moeten doen".

Nee, een bevalling is echt zwaar én een vreselijk mooi iets natuurlijk! Nu zijn er bizar veel studies gedaan en een aantal uitkomsten kwamen gisterenavond naar voren. Wat blijkt? De Neocortex een gedeelte van je hersenen, mocht je die hebben, die wordt tijdens de bevalling uitgeschakeld. Dat is knap he? De hersenen denken "tyfus, dit is heavy, laat ik mezelf maar uitschakelen". De hersenstam neemt dan van alles over en daardoor krijgt de vrouw in kwestie minder prikkels door.

De neocortex moet dan ook niet geprikkeld worden en daarom moet de tv uit, de gordijnen dicht en moeten er geen vragen gesteld worden. Dus niet vragen waar de koffie staat, hoe laat het is en of de witte was op 30 of 40 graden gewassen moet worden. Niets vragen moet niet moeilijk zijn, maar de tv uit? Kom op zeg! Stel het is zondag, een uurtje of drie: voetbal. De wedstrijd de wedstrijden. Zeg maar degradatievoetbal Feyenoord tegen Willem II. En dan denkt je kindje dat het wel tijd is om eruit te komen. Ja, kom op! Het heeft negen maanden geduurd, mag er dan alsjeblieft 2x45 minuten bij?

En dan het volgende:
Op een gegeven moment kwam het op manieren om te bevallen. Liggend, staand, in bad en op andere manieren. Bijvoorbeeld op de knieën. Het meest bizarre is dat de man dan op een stoel zit, de vrouw op haar knieën ervoor, met haar hoofd op de schoot van de man. Begrijp je het nog? Alsof ze hem ieder moment lekker kan verwennen zeg maar. Ja dat begrijp je wel toch? Nu moet ik zeggen...als je dan toch niet meer naar voetbal mag kijken...

Of neem nou bovenstaande foto. Het is dat ik deze heb gevonden door te "googlen" op bevalling maar anders denk je er toch ook iets anders over?

En dan kom je als baby eruit en het eerste wat je ziet dat zijn je ouders in zo'n standje...1-0 voor het trauma.

Er waren meer van dit soort dingen, waarvan ik dacht: "oké..." Maar daar zal ik je nu niet meer mee lastig vallen. Dat is voor het volgende blog.

Fijne avond.

Een informatie avond...

2010-11-23T23:35:00.001+01:00

Een tijd terug vroeg Vriendin of ik mee wilde naar een informatie avond over bevallen en borstvoeding. Nu stond ik niet te springen, maar besloot zonder morren in te stemmen. Zo erg kan het niet zijn.

Vanavond, onderweg naar de locatie hoopte ik dat ik niet de enige man zou zijn. Iets wat totaal niet relevant is. Het is niet zo dat de mannen gezellig aan de bar gaan staan.

Er waren veel mannen. Sterker, alle vrouwen hadden een man bij zich. Een enkeling zat aan de riem, maar hij was er wel.

Leuk was dat er twee bekenden waren. Een oud klasgenootje zei nog dat de tijd zo bizar snel gaat. "Tien jaar geleden werden we nog samen de klas uit getrapt."

De avond bleek interessant en bijzonder informatief. Al kreeg ik bij het borstvoeding verhaal het gevoel dat wij in de hel zouden komen als we het niet zouden doen. Die vrouw zou ons nog net niet brengen zeg maar.

Maar goed, een kleine kanttekening daarover. Voor de rest goed vermaakt en vooral Vriendin was erg blij met de informatie en dat ik erbij was. En laat ik nou voor haar mee zijn gegaan.

Hey kleine meid...

2010-11-17T20:32:00.002+01:00

Hey kleine meid,
Hoe gaat het nou met je? Ik wilde een klein gedichtje schrijven voor je, maar het gaat me niet lukken.
De televisie staat te hard en mama zit te zeuren. Dat weet jij, want je zit in haar.

Dus in plaats van een gedichtje, nu een klein verhaaltje. Gewoon omdat ik zin heb om tegen je te praten op papier. Ik praat ook wel tegen je in het echt, maar het is niet zo dat je me dan beantwoord. Dus als je het zo ziet is er geen verschil. Eigenlijk praat je wel terug. Al kan je natuurlijk niet praten, je reageert wel degelijk op me.

Als ik mijn hand op mama haar buik leg dan kom je naar me toe. Mijn hand tintelt nog steeds als je in de buurt bent, al verdwijnt dat snel nadat je me aan heb geraakt met je handje of met je voetje. Een knietje mag het ook zijn, nu nog wel.

Ik vind het prachtig als je me aanraakt. Iedere avond hoop ik dat je nog even wakker wordt, zodat ik je kan voelen. Ik geniet ervan, het is het moment waar ik iedere dag het meest naar uitkijk.
Het verhaal wordt iedere dag een beetje hetzelfde he? Papa is gek op je en dat zal ik voor altijd wel blijven denk ik. Dat denk ik niet alleen, dat weet ik zeker.

Papa en mama zijn druk bezig met alles te regelen voor je. Opvang, want papa en mama moeten echt blijven werken. Ja, dat is niet leuk, maar het moet echt. Morgen ga ik hiermee verder, want we moeten dit wel echt geregeld hebben. Maar zoals ik bij alles zeg: "het komt allemaal goed".

Verder hebben mama en ik het over namen. We weten stiekem wel hoe we je gaan noemen. En ik denk dat jij dit ook al weet. We noemen je naam weleens en je reageert erop! Heel leuk hoor, hoe jij jezelf kenbaar maakt!

Morgen ga ik dus je opvang verder bekijken. En ik ga aan de slag met je gedichtje. Want ergens, diep van binnen, zitten woorden verstopt die op papier moeten komen...

Meisje2Be of Jongetje2Be? De winnaar is...

2010-11-11T18:15:00.001+01:00

De stemmen zijn geteld, de winnaar is bekend.
20 weken lang heeft Nederland in onzekerheid gezeten. Wie wordt de winnaar van Baby got Gender? (Hollands got Talent he, maar dan anders...maar Baby-Idols mag ook of So You Think You Can Baby mag ook)

de 20 weken echo van vandaag.

20 weken waarvan er dik 8 in een live show via Twitter, dit Blog en FaceBook werd er gestreden om geslacht. De lezers hebben hun stem laten zien in de poll. Daarin stemde verreweg de meeste mensen voor een meisje. Maar wat vind de jury? De jury was verdeeld. Mama2Be stemde voor een jongen, maar er was twijfel. Die twijfel was er niet bij Papa2Be. Hij was onverdeeld in zijn juryrapport. Het wordt een meisje.

Maar de uiteindelijk winnaar wordt dit keer niet gekozen door een jury of door de lezer, maar door het talent zelf.

Meisje, jij bent lief, klein en heel erg mooi. Een wondertje waar twee mensen verantwoordelijk voor zijn. Jij bent in staat mannen harten sneller te laten kloppen en om mannen het hoofd op hol te brengen. Verder ben je in staat carrière te maken. Ook ben je ooit in staat om voor een kindje te gaan zorgen, zoals je papa en mama ook gaan doen.

Jongetje, jij bent lief, iets groter en heel erg mooi. En ook een wondertje waar twee mensen verantwoordelijk voor zijn. Jij bent in staat dames harten sneller te laten kloppen en om de meiden het hoofd op hol te brengen. Ook ben je ooit in staat om voor een kindje te gaan zorgen, zoals je papa en mama ook gaan doen.

Het mag duidelijk zijn. de kansen zijn gelijk.
Wordt het een jongetje? Of wordt het een meisje?
Krijgt Papa2Be gelijk? En daarmee ook het grote publiek?
Of krijgt Papa2Be niet gelijk en wordt het een jongetje?

De stemmen zijn geteld, de keuze is gemaakt...en de winnaar van Baby got Gender is...
...
...
...

...

MEISJE2BE!

De winnaar van Baby got Gender 2010 is Meisje2Be! En daarmee weet heel Nederland wat het gaat worden...over 20 weken komt er uit Mama2Be een kleine meid!

Nog belangrijker is dat alles goed gaat! Alles zit erop en eraan en dat is nog fijner om te weten! Mama2Be en Papa2Be zijn erg blij en lopen te stralen vandaag!

En toen voelde ik je...

2010-11-10T17:04:00.000+01:00

Gisterenavond lagen Vriendin en ik voor ons doen vrij laat op bed. Door haar onregelmatige werk was ze pas laat thuis en zoals een lief vriendje hoort te zijn blijf ik netjes wakker om op haar te wachten.

Eenmaal op bed lag ik met mijn hand op de buik van Vriendin. Op een gegeven moment begon mijn hand op bepaalde plekken een soort van te tintelen en steeds op een andere plaats. Wat ik dacht dat klopte. De Kleine was wakker en was weer lekker heen en weer aan ploppen.

Ik wees plaatsen aan en iedere keer had ik het bij het goede eind. Ik vond het echt geweldig!

En toen het moment waar iedere papa2be op wacht. Een enorme trap tegen Vriendin d'r buik aan! Niet van mijn kant uit he! Van binnen uit! Mijn vinger ging er echt van omhoog. Eerst schrok ik een soort van, maar binnen een seconde veranderde dat gevoel in een soort van aparte blijdschap.

Voor het eerst heb ik ons kindje gevoeld...wat is papa2be zijn toch iets moois!

Wat gaat het worden... (deel II)

2010-11-08T20:05:00.005+01:00

Afgelopen zaterdag vierde ik mijn dertig jarige verjaardag. Zoals altijd een hoop geregel en gedoe overdag, maar een hele leuke avond met familie en vrienden.

Dat de zwangerschap van Vriendin ook bij anderen speelt en dat ze het leuk vinden, bleek ook uit sommige cadeautjes die ik kreeg. Een boekje met Sinterklaas liedjes, een knuffeltje, een t-shirtje en zelfs een treinbaan! Zo'n houten met een houten treintje met magneetjes. En De Kleine wordt lid gemaakt bij De Kameraadjes, de supportersvereniging voor de jongste Feyenoord supporter.

De vraag die ook zaterdag weer terug keerde ging over het geslacht. Wat gaat het nou worden? Wisten we het maar. Donderdag gaan we de twintig weken echo laten maken. Hopelijk laat De Kleine zich zien zonder zichzelf of haarzelf te bedekken. Ik ben echt zo benieuwd! Ik kan echt niet wachten totdat het zover is. Maar goed, het duurt nog een paar dagen. Nog een paar dagen af vragen of het een jongetje is of een meisje. En dan, als we het weten...iedereen bellen, sms'en en emailen. En dat is helemaal niet erg, want dan kan ik lekker veel over De Kleine praten!

De tijd vliegt trouwens! Vriendin is nu 19 weken en een paar dagen zwanger. Het gaat echt heel erg snel. Aankomende vrijdag zitten we alweer op de helft! En Vriendin begint De Kleine nu ook echt goed te voelen! Hoe mooi he!? Ze voelde een paar weken geleden een soort 'plopjes'. Inmiddels kan Vriendin er een soort van beweging uithalen...De Kleine begint te schoppen! Ik kan het nog niet voelen, maar dat komt wel. Eerst donderdag de echo en dan gaan we De Kleine maar eens goed trainen...

Een jongen of een meisje? Op dit moment zeggen de meeste mensen dat het een meisje gaat worden. Wat denk jij? Vul hiernaast de poll in en misschien krijg jij wel gelijk...

Zwangere vrouwen en verdwaalde mannen...

2010-11-04T17:49:00.000+01:00

Als je vriendin zwanger is dan moet je soms een beetje water bij de wijn doen. Iets doen wat je normaal gesproken nooit zou doen en het maar ondergaan.
Vandaag was er voor mij zo'n moment.

Vriendin had bedacht dat de Jonge Gezinnen Beurs een leuk dagje uit zou zijn. En ik ging erin mee. Alles wat met onze kleine te maken heeft is leuk, dus een beurs erover kon zo erg nog niet zijn. Dacht ik.

En eerlijk, het viel mee hoor! Een paar leuke ideeën opgedaan voor het geboortekaartje, een luieremmer gekocht en een paar kleine dingen aangeschaft die we later ook nodig zullen gaan hebben.

Een man is anders dan een vrouw, dat behoeft geen uitleg denk ik. Dat een man heel anders is dan een zwangere vrouw dat is een understatement.
Als een man over een beurs loopt dan kan hij, als hij alleen is of met andere mannen, met een uur alles gezien hebben. Dezelfde dingen hebben aangeschaft en nog tien minuten koffie hebben gedronken.
Ondanks de wetenschap dat het met een vrouw langer gaat duren, gaan mannen er toch vanuit dat het met één rondje wel gedaan is. Ik ook dus.

Na alle stands gezien te hebben en de uitgang weer in zicht kwam dacht ik "a, we zijn er bijna doorheen." Voor een vrouw heeft een uitgang een andere werking. Vrouwen draaien om, lopen ervan weg en denken dat ze iets anders gaan tegenkomen lopend vanuit een andere richting. Nog een rondje dus...

Uiteindelijk heb ik een leuke dag gehad hoor. Veel vrouwen, Vriendin die straalde en een hoop gezelligheid om me heen.

Nog één laatste vraag over kinderen dit keer. Steken die elkaar aan met dat gehuil? Want mijn oren piepen er nog van!

En nu volwassen worden...

2010-11-03T23:44:00.003+01:00

Op het moment van schrijven nog een half uurtje. Nog dertig minuten en ik ben dertig. Nog 29 minuten 29.
Het is toeval.

Ieder jaar, op drie november, denk ik "het wordt tijd dat je volwassen wordt". Dit jaar kom ik er niet onderuit hè? Een kindje, alleen de gedachte aan die kleine maakt me al volwassen...

Vandaag nog iets leuks met het luisteren naar het hartje. Toen de verloskundige dat apparaatje op Vriendin d'r buik zette, dacht De Kleine dat het genoeg was en begon als een gek te zwemmen.

Daarmee lijkt het niet op mij...ik ben gek op aandacht!

Morgen ben ik jarig, morgen aandacht genoeg!

Mijn project...

2010-10-31T14:06:00.000+01:00

Een paar dagen geleden berichtte ik je al over mijn nieuwe project. Het schrijven van een boek over de zwangerschap van Vriendin.

De reacties hierop zijn overweldigend! Via Twitter, Facebook en 'in real life' lieten mensen weten dat ze het een heel mooi idee vinden. Ik moet eerlijk zeggen dat dit echt een hele goede motivator is, om het ook werkelijk tot een goed einde te brengen.

De eerste hoofdstukken staan inmiddels op de computer te wachten op een vervolg. Dat vervolg wordt vanavond toegevoegd, maar is geschreven in mijn hoofd.

Eerder schreef ik al dat het #papa2be zijn een hele grote rol speelt in mijn leven. Logisch, want het is de grootste verandering die je als mens kan meemaken volgens mij. Grijs worden heeft ook een grote impact, maar dat terzijde. Elk moment dat mijn gedachten vrij zijn om af te dwalen worden benut om over ons Kleine Wonder te fantaseren.

Veel van de gedachten komen in het boek. Net als de ervaringen die we al hebben opgedaan. En dat zijn er genoeg!

Nieuw op dit blog is het 'Preview van "Papa2be boek"'. Hier staan flarden van het boek en geef je een beeld van hoe het boek wordt en hoe het vordert. Misschien leuk om daar ook even een kijkje te nemen?

Vanavond ga ik verder met het boek, maar voor nu hou ik het even bij mijn gedachten...

Komt er een boek...

2010-10-27T10:03:00.001+02:00

De oplettende twitteraar heeft het weleens eerder voorbij zien komen. Ik wil een boek schrijven. Maar mezelf kennende weet ik tegelijkertijd ook dat het er nooit van gaat komen. Een idee komt op papier en dan, na een pagina of twintig, begin ik te twijfelen, weet ik het niet meer en leg ik het bijltje erbij neer. Niet de manier om een boek te schrijven zeg maar. En altijd heeft het te maken met inspiratie.

Maar goed, nu ik het Papa 2 Be blog schrijf komt die wens een boek te schrijven weer omhoog. Inspiratie genoeg! Nu ben ik niet gek en weet ik dat er veel tijd in zo'n boek gaat zitten. Gelukkig heb ik weinig tijd nodig om het een en ander op papier te zetten, maar toch.

Een van mijn drijfveren is dat ik graag iets creëer zodat mijn zoon of dochter in de toekomst kan zien hoe ik met de zwangerschap van Vriendin ben omgegaan. Dat is ook een van de redenen dat ik dit blog schrijf. Maar een blog is een blog en geen boek.

Van mijn broer kreeg ik in het begin van de zwangerschap het boek van Kluun. "Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!" In dit boek geeft Kluun zijn mening over de zwangerschap en legt hij meer uit over alle termen en zaken die bij een zwangerschap komen kijken. Met een dosis humor. Heel veel humor!

Het boek dat ik wil schrijven moet ook humor bevatten, maar ook gevoel. Mijn gevoel tijdens de zwangerschap en wat het met mij doet, maar ook met Vriendin. In dat opzicht gaat het lijken op dit blog, maar dan veel uitgebreider en met een duidelijkere lijn. Ik ga Kluun dus niet kwakkeloos kopiëren. Ik wil naast hem in de winkels komen te liggen!

Maar voor het zover is en ik opzoek ga naar een uitgever moet ik dit keer iets doen wat hiervoor niet lukte. Ik moet eerst een boek schrijven en niet stoppen bij twintig pagina's...

Wat gaat het worden...

2010-10-24T13:49:00.000+02:00

"Weten jullie al wat het wordt?"

Het is een van de meest gestelde vragen van de afgelopen tijd. En iedere keer hetzelfde antwoord hè. Dat we het nog niet weten en dat het ook nog niet kan, want Vriendin is pas 17 weken zwanger. Ik vind de vraag wel leuk hoor...het geeft me weer een reden om over Die Kleine te praten hè!

We willen het wel graag weten. Ideaal toch? Het is zoveel praktischer. Kleren uitkiezen, accessoires kopen...er is opeens veel meer keuze.

Als we mensen vertellen dat we het geslacht wel graag willen weten, dan volgt er nog weleens een opmerking dat het toch ook leuk is als het een verrassing is. Maar die verrassing blijft toch bestaan? Alleen komt het een paar maanden eerder! Ik ben, denk ik, net zo verbaasd en onder de indruk als ik over drie weken hoor dat het een meisje is (of een jongetje natuurlijk), dan wanneer het geboren is.

Wij willen het graag weten en zullen het ook vertellen wat het is. Heel misschien houden we het heel even voor onszelf, maar dat houden wij waarschijnlijk niet heel erg lang vol!

Nog drie weken en een paar dagen en dan mogen we de twintig weken echo laten maken. En als Die Kleine dan niet de boel gedekt, dan weten wij wat we mogen gaan groot brengen...

Ik kan niet wachten...

Verliefd...

2010-10-18T20:12:00.000+02:00

De wind zingt jouw naam, prachtig gezongen,

een mooie melodie, zo ongedwongen.

Dansend door de dag, dansend door het leven.

Lachend door de dag, lachend door het leven.

Deze vier regels vertellen precies wat ik eigenlijk wil zeggen. En wat ik wil zeggen krijg ik niet op papier. Of op scherm, leve de nieuwe media. Eigenlijk bedoel ik te zeggen dat ik met iedere stap die ik doe, denk aan Vriendin en De Kleine. Eigenlijk wil ik nog wel verder gaan ook. Ik denk aan niets anders meer.

Mijn wereld draait om dat kleine aap. Bij ieder moment dat ik mijn gedachte de loop kan laten dan fantaseer ik me rot. Wordt het een meisje? Donkere haren en de ogen van haar mama? Of wordt het een kleine man? Gek van auto's en voetbal?

Gedachten schieten ieder moment door me heen. Ik ben alleen nog maar bezig met Kleine. Met het horen van het hartje, met het voor me halen van de echo. Met het kijken hoever Vriendin is en met het lezen van wat er nu weer wordt ontwikkeld.

Ik ben verliefd op iets, waarvan ik nog helemaal niet weet hoe het is, wat het is. En het maakt me ook helemaal niet uit eigenlijk. Het wordt een mensje, een mooi, prachtig, lief mensje. En dat mensje maakt me, zelfs nu al, hartstikke blij en gelukkig...

De eerste aankopen zijn een feit...

2010-10-16T10:05:00.002+02:00

Afgelopen donderdag hebben wij de eerste grote aankopen gedaan voor ons eerste kindje. Heel spannend, want je wilt toch een goede keuze maken. Niet te duur, maar te goedkoop ook niet. Kwaliteit en een mooi product kost nou eenmaal geld. Waar Vriendin en ik wel van stonden te kijken, zijn de verschillen in prijzen. En dan bedoel ik niet tussen verschillende producten, maar tussen verschillende winkels.

Uiteindelijk hebben wij de babykamer gekocht in Sliedrecht bij Baby & Tiener Superstore. Hier vonden wij uiteindelijk de kamer waar ons kleintje in komt te liggen. De kamer is inmiddels geverfd en klaar om bewoond te worden!

Tijdens het vergelijken van de verschillende kamers, zag mijn vader de babykamer Teuntje. Een minder mooie kamer, maar mijn vader heeft het wel gebombardeerd tot prototype naam. Vanaf donderdag noemen mijn ouder De Kleine dus Teuntje. (Klik hiernaast even wat je van de naam Teuntje vind als prototype naam...)

Mijn ouders waren er niet alleen bij voor de gezelligheid. Van opa en oma to be kregen wij namelijk een groot cadeau. Wij mochten van hen een kinderwagen uitzoeken! De keuze voor de kinderwagen hadden wij een paar weken eerder al gemaakt. Een hele makkelijke, want deze wagen sprong er continu voor ons uit. We hebben gekozen voor een Bugaboo Cameleon. Het grote voordeel van deze wagen vinden wij vooral dat het een vrij klein pakketje wordt, wanneer het de auto in moet.

De mogelijkheid om verschillende bekledingen te kopen is ook een leuke bijkomstigheid natuurlijk! In het filmpje kan je zien hoe makkelijk de Bugaboo werkt. Overigens hebben wij voor de kleuren combinatie gekozen zoals hierboven...
En in het onderstaande filmpje kan je zien hoe gemakkelijk het werkt!

Jouw kloppend hartje

2010-10-10T23:40:00.001+02:00

En toen was daar de dag waar we al zolang naar uitkeken. Jouw kloppend hartje. Het klopt zo snel...een brok in mijn keel. Je bent er, dat wisten we al een tijd. Maar je hartje klopt. Alles klopt!

Afgelopen vrijdag hoorden wij, voor het eerst het hartje van ons kindje to be. Als papa to be is dit toch een hele gebeurtenis. Voor mama's to be gaat het toch allemaal anders. Er leeft iets in je, je voelt het en je kent je lichaam. Minder onzekerheid, omdat je niets raars voelt in je lichaam. Voor papa's to be is het toch een ander verhaal. Natuurlijk praat je met de mama to be, maar er blijft een bepaald gevoel hangen.

Vandaar dat een echo en het horen van het kloppende hartje voor papa's to be, een big deal is. Het bevestigd een gevoel en iets dat continu wordt ingefluisterd, maar het haalt vooral een stukje onrust weg.

Voor mij was de echo echt heel overweldigend. Het horen van het hartje was een extraatje. De zwangerschap verloopt perfect en ik had dan ook geen reden voor onrust in mijn donder. Maar toch...wij voelen niets de eerste 15 weken. En daarom is een bevestiging als deze heel erg welkom.

Ons laatste reisje samen...

2010-10-06T20:26:00.000+02:00

De afgelopen dagen hebben vriendin en ik doorgebracht in Antwerpen. Nu is dit geen wereldnieuws, maar het is best wel een bijzonder iets. Het is, hoe je het ook went of keert, toch echt de laatste keer dat we samen ergens naar toe zijn gegaan. Nu zal het in de toekomst best voorkomen dat wij ergens samen heen gaan, maar dan heb je toch altijd de zorgen en gedachten die naar onze zoon of dochter gaat.

Maar goed, Antwerpen dus...

Een stad. Best mooi en vooral het historisch centrum is erg leuk en gezellig. Dan is er verder nog de Zoo en dat is wel een heel erg mooie dierentuin! Veel dieren, logisch. Maar vooral schoon en groot opgezet.

Het hotel was echt fantastisch! Dat mag ook wel eens gezegd worden. De mooiste kamer waar ik ooit voor heb betaald en het bed was echt super! Vriendin en ik zijn ooit naar Londen geweest en daar sliepen we in een te smal bed, in een te kleine kamer en boven een metrolijn. Bij iedere metro die onder ons doorkwam lagen Vriendin en ik zo wat naast het bed en op de grond.

Antwerpen haalt het overigens niet bij de wereldstad Londen en al helemaal niet bij Boedapest. De hoofdstad van Hongarije is echt overal mooi. Ieder gebouw is daar prachtig, waar je in Londen en Antwerpen moet reizen om mooie gebouwen te zien, daar loop je er in Boedapest er continu tussenin. St Stephen's Basilicum is daarbij de mooiste kathedraal waar ik ooit in ben geweest...

Ondanks dat Antwerpen dus geen partij is voor andere steden, hebben het wel heel erg gezellig gehad! En dat is het belangrijkste...zeker op de laatste reis met zijn tweeën...nou ja, twee en half dan...

Ja, je bent zwanger...

2010-09-27T20:51:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag hadden Vriendin en ik afgesproken met een stel vrienden. Op het programma stond uit eten en bowlen. Nu hebben wij een vriendengroep die bestaat uit vier stellen, dus in totaal acht personen. De vrouwen zijn allemaal geweldige meiden, de mannen zijn allemaal zo gek als een deur. Vooral als we bij elkaar zijn en dan zijn we druk...héél druk.

Vriendin en ik hadden besloten dat wij het papa en mama to be verhaal tegen iedereen persoonlijk wilde vertellen en dus niet via telefoon. Een mooier moment dan dit bestaat er dan natuurlijk niet.

Nu houden wij ervan om het op een leuke manier te brengen. Zo hebben wij onze ouders een boekje gegeven van "Opa en Oma Pluis" met daarin een gedichtje. Mijn schoonzus en zwager hebben een kaart gehad om ze alvast te feliciteren met hun eerste huwelijksdag én dat ze oom en tante worden op dezelfde dag (allebei op 1 april). Als die kleine van de klok is natuurlijk. Lijkt het op Vriendin, dan komt het waarschijnlijk wat later...

Onze vriendengroep is een leuk stel mensen bij elkaar. Regelmatig doen we iets met z'n allen en dus ook zaterdag. De dag waarop zij achter ons bewaarde geheim zouden komen.

We zaten aan tafel en iedereen was druk in de weer met elkaar. Ik zat mezelf zenuwachtig te maken en op een gegeven moment dacht ik: "dit is het moment...this is the moment". Met een spatel sloeg ik een paar keer tegen een vaas aan en ik melde dat ik iets wilde zeggen.

Arjan, een van de vrienden die zei meteen daaropvolgend..."ja je bent zwanger, ik zie het aan je gezicht!"

Van het een leidde het ander en niemand geloofde het natuurlijk, omdat het als een grap kwam...maar ja, het is toch echt zo! Onze vrienden reageerden allemaal heel erg leuk en blij...dat hadden we ook niet anders verwacht natuurlijk.

Er is nog een stel die het niet weet. Het mooie daarvan is dat wij ze normaal gesproken vrij regelmatig zien en dat we nu pas eind oktober iets op de planning hebben. Vriendin is dan dik vier maanden zwanger en we weten nu al dat die twee zich helemaal kapot schrikken! Of we echt zolang gaan wachten, dat is nog de vraag. De kans is groter dat we gewoon even langswaaien...

Mama en jij...

2010-09-23T20:30:00.001+02:00

Jaren geleden toen had ik een hobby waar ik heel erg serieus mee bezig was. Ik schreef namelijk veel gedichten. Iedere avond zat ik achter mijn computertje en dan schreef ik de ene tekst na de andere. Deze zette ik dan op verschillende websites en dan kreeg ik daar reacties op. Of niet, maar dat maakte eigenlijk niet uit.

Het schrijven van deze teksten zorgde ervoor dat mijn hoofd wat leger werd en dat ik dingen een plaatsje kon geven. Niet dat ik het toentertijd erg zwaar had, maar het hielp me wel de dingen op een rijtje te zetten.

Toen Vriendin in mijn leven kwam toen stopte ik vrijwel meteen met het schrijven. Een belangrijke reden daarvoor was dat ik niets over haar kon schrijven. Ieder woord dat ik aan haar richtte leek haar liefde en schoonheid te niet te doen. Ik legde mijn pen zogezegd neer en pakte het eigenlijk nooit meer op.

Nu Vriendin en ik papa en mama to be zijn krijg ik weer de kriebels om iets te schrijven. En die kriebel is vanavond wel heel erg aanwezig...

Mama en jij

Ik herken mama in je ogen, ik zie de sterren erin stralen.

je vertelt me alles, met je lichtbruine kralen.

Ik herken mama in je mondje, je glimlach zo groot,

je vertelt met alles, je lacht je tandjes zo bloot.

Ik herken mama in je haren, de glans straalt ervan af,

hoe het hangt langs je nek, met een plukje soms wat maf.

ik herken mama in je handje, aan je zachte huid,

aan je lieve stemmetje en aan hoe je huilt.

Ik herken mama in je alles, de sterren die jullie zijn,

mama al groot, jij bent nog zo klein.

Ik voel mama als je me aantikt, als je me raakt,

ik hoor mama in je gebrabbel, als je woordjes maakt.

Ik herken mama in je liefde, de liefde die je geeft,

in herken mama in je adem, de manier waarop je leeft.

Al dat geregel...

2010-09-22T20:00:00.001+02:00

Als je vaker mijn blog leest of me volgt op twitter dan weet je vast dat er op dit moment veel speelt in mijn leven. Vriendin en ik zijn bezig met een nieuw huis en we zijn papa en mama to be.

Door deze twee veranderingen maken we veel mee en moet er veel geregeld worden.

Vanochtend begonnen met bloed prikken. En dan niet bij mij, maar bij Vriendin. De prikkers zitten in hetzelfde gebouw als de huisartsenpraktijk en daar ben ik nog even langs gelopen om te kijken wie nou eigenlijk mijn huisarts is. Mijn eigen huisarts is een paar jaar geleden gestopt, maar ik was vergeten wie haar praktijk heeft overgenomen. Niet erg, want ik was ook bij hen niet bekend. Nu wel en ben ik opnieuw ingeschreven.

Vriendin en ik wonen inmiddels vijf jaar samen en door de veranderingen vonden wij het beiden wel tijd worden voor een samenlevingscontract en testament. Toen we werden opgehaald vonden we de notaris maar een rare vent. Zo'n snor met een maatpak en een appel in zijn keel. Misschien ken je ze wel. Dat de eerste gedachte niet altijd de juiste is bleek wel, want toen de beste man zijn appel had doorgeslikt bleek het een zeer aardige en humoristische vent.

De laatste afspraak stond vanmiddag bij de Rabobank voor een gesprek over de hypotheek. Na eerder al een afspraak te hebben gehad bij de Hypotheker was het vandaag de dag van het uitspelen. En dat is gelukt! Op papier een goede deal en met de volgende afspraak in de agenda, weer een mogelijkheid het onderste uit de kan te halen bij de ING. Dan nog een keer terug naar de Hypotheker om hem zijn beste bod te laten doen en dan gaan we eindelijk knopen doorhakken!

Als de aannemer nou snel begint met bouwen dan gaat alles goed komen. Voorlopig moet er nog steeds 80% verkocht worden en zitten ze pas rond de 61%.

Teveel te koop dus...

Ik heb een steen verlegd...

2010-09-15T13:46:00.000+02:00

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde

nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

" De Steen", ooit gezongen door cabaretier Bram Vermeulen, maar beter bekend door de vertolking van Paul de Leeuw. Dit liedje, maar vooral de eerste zin, zit al een paar dagen in mijn hoofd.

Het liedje zelf vind ik niet eens zo heel mooi. Maar de tekst, ja die wel. Een steen verleggen, ja dat willen we allemaal wel, toch?

Als papa to be heb ik het gevoel dat ik bezig ben een steen te verleggen. Een mooie steen die alsmaar mooier zal worden door de rivier die eromheen danst en glijdt. Ons aappie is mijn steen en ik besef des te meer dat ik ook iemands steen ben.

Als ik terug kijk naar de periode voordat wij wisten dat Vriendin zwanger was, dan verlegde ik alleen wat kiezels. Het besef dat ik nu veel meer aan het doen ben, dat maakt me trots.

Door een levend wezen op de wereld te zetten verander je de wereld. Zo is het. En die steen, die dan op de wereld is, die glijdt door de rivier en onderweg raakt het wat gruis en kiezels. En op een gegeven moment botst het tegen een andere steen aan en ook die verschuift.

Wel een beetje een diep verhaal eigenlijk, maar ach...ook dat hoort erbij zullen we maar zeggen!

Hieronder nog even de link naar het liedje...

Papa to be...

2010-09-14T20:05:00.000+02:00

Blogde ik pas geleden nog over mijn relatie en dat ik eigenlijk al heel snel wist dat het voor altijd was, zo zeker wist ik ook dat ik met Vriendin ooit kinderen wilde.

En nu gaat het gebeuren. Ik word papa en Vriendin wordt mama.
Bizar eigenlijk. Dan ben ik straks net aan dertig en Vriendin 28 en dan moeten we voor iemand gaan zorgen.

foto vanaf www.babybites.nl

Een klein mensje, dat afhankelijk is van ons. Dat ik moet gaan leren hoe het leven in elkaar steekt. Ik moet een ander levend wezen...een klein aappie, gaan leren wat goed is en wat slecht. Wat wel kan en wat eigenlijk niet mag.
Dat brood met zowel soep als chocolade samen gaat, maar dat chocolade en soep geen goede combinatie is. Dat mag ik allemaal gaan bijbrengen.

En weet je? Ik heb er zin in! Ik heb de laatste jaren echt naar dit moment toe geleefd. Vriendin en ik hebben het al best een poos over kinderen en dat het een logische stap is voor ons. Nu is het moment daar en ik ben echt oprecht blij en gelukkig. Als ik denk aan Vriendin en ik denk aan zo'n klein wezentje, dat aan het groeien is in haar buik. Dan word ik echt vrolijk en begin ik van oor tot oor te grijnzen.

Papa to be...Gaaf toch? Straks, over een half jaartje dan zijn we niet meer met z'n tweeën, maar met drie. Dan zitten we in de luiers en moeten of nee, mogen we er 's nachts uit. Heerlijk.

Ik geniet van de zwangerschap. Vriendin veranderd. Qua lichaam, maar ook intern. Ze is sneller moe, heeft last van d'r rug en wordt misselijk van haar tandpasta. Het enige wat ik dan denk is: "geweldig toch!"
Als Vriendin snauwt, omdat ik (terecht of niet) iets verkeerd heb gedaan, of juist niet. Dan denk ik eigelijk hetzelfde...

Samen met de liefde van m'n leven gaan we aan de slag met ons nieuwe hoofdstuk. Een hoofdstuk waar we nu aan beginnen en waar over een tijd een nieuwe aan toegevoegd gaat worden. De buik zal verder groeien en de blogs ook. Want een ding kan ik je echt verzekeren...ik kan er geen genoeg van krijgen!

Ik hoop dat je meeleest!

twee dingen te vieren!

2010-09-09T19:31:00.002+02:00

Vandaag is de dag waarvan ik vijf jaar geleden al wist dat hij vandaag zou komen. Toen ik op die vrijdag verkering kreeg met Vriendinnetje wist ik het eigenlijk zeker...deze laat ik nooit meer gaan!

We liggen lekker op schema naar ons 50 jarig samen zijn en vandaag is ons eerste jubileum!

Vriendinnetje en ik zijn vrij snel, zeker volgens veel mensen, samen gaan wonen. Binnen een half jaar huurden we een flatje en zaten we op elkaars lip. Heerlijk burgerlijk op de bank en nog steeds veel plezier makend. Vriendinnetje had alleen een probleem en dat was de rust in huis. Ze was gewend aan een hond, maar ja, die mocht natuurlijk niet mee verhuizen van haar ouders. Om aan de rust wat te doen hebben we toen twee katten gekocht.

Deze twee, een broertje en zusje, komen uit een asiel en zijn natuurlijk hartstikke lief. En ondeugend, soms vervelend en hard to handle, maar vooral hartstikke lief!

We kregen ze als kitten en hebben ze precies vier jaar geleden opgehaald. Hartstikke leuk dat we op 9 september dus altijd twee dingen te vieren hebben!

Fijne avond...

Je heb er rare mensen bij

2010-09-08T19:45:00.000+02:00

Op twitter riep ik dat ik mijn blog weer wilde updaten. Na een paar woorden ingetikt te hebben had ik er geen goed gevoel over en ben ik er weer mee gestopt. Nu weet ik natuurlijk dat er heel veel mensen balen als ik niet blog. Via twitter kreeg ik van @ditisConny een paar leuke tips! Hartstikke leuk natuurlijk als er mensen met je meedenken!

Een van haar tips was het bloggen over klanten die wij in de winkel krijgen. Nou daar heb ik nog wel een paar mooie voorbeelden van! Ben je er klaar voor?

Tijdens werk zat ik achter met mijn collega toen wij vanuit de winkel een hoop herrie hoorde. Toen we de winkel in kwamen bleek er een klant helemaal los te gaan op mijn collega.

"Ik zeg alleen dat je uit je mond stinkt" gilde Viswijf tegen mijn collega. "En je moet blij zijn dat ik dat zeg, je stinkt gewoon uit je smoel! Ga je tanden poetsen!" Je hebt er dwazen bij!

Gisteren had ik er ook nog een!
Een vrouw komt binnen. Deze wat oudere dame zegt "ik heb een abonnement bij KPN, met zo'n Blackberry en nu krijg ik een rekening van €700,00." Haar stem ging omhoog en zei luid: "HOE KAN DAT!?" Later bleek dat de vrouw weinig zin had om klantenservice te bellen en dat ik het dus maar moest weten. Het meest bizarre is dat ze het abonnement zelf had aageschaft via internet notabene!

Natuurlijk maken we veel dingen mee met veel verschillende typen klanten. Op mijn vorige werk, bij een fotograaf, waren er ook wel een paar van die aparte.
*Mensen die vragen of je bij zwart wit foto's ook last van rode ogen heb.
*Iedereen die zeurt over de zware regels bij pasfoto's, alsof wij ze gemaakt hadden
*Mensen die zeker weten dat Sony met Leica glas werkt ipv Carl Zeiss en dat "welleens zullen bewijzen".

Ach ja, er zijn leuke mensen bij, maar soms ook mindere...ik zal voortaan van deze klanten aantekeningen maken, zodat er nog meer blogs over geschreven kunnen worden!

fijne avond

Zoveel schulden...

2010-09-07T21:55:00.000+02:00

Het voordeel van een HD recorder is dat programma's later terug gekeken kan worden. Nu kijken wij op dit moment naar "Uitstel van Executie". Dat dit programma bol staat van de reclames dat is nog tot daar aan toe.

Ieder bedrijf wordt voluit belicht en in ruil daarvoor leveren ze producten. Een mooie wisselwerking. Wel raar dat er naar dit programma gekeken wordt, want normaliter kijkt toch nooit iemand naar reclames?

Maar goed vandaag is Freek aan de beurt. Die man is gescheiden en kampt inmiddels met een megaschuld.

Een van die schulden staat bij visa, voor een bedrag van €19.000,-!!!

En waarom? Omdat Freek en z'n toenmalige vrouw een auto kochten. Maar uit welk ei moet je komen als je via visa een auto koop???

Mensen...spaar en geef dan pas je centen uit!

Leen alleen voor een huis en daarmee klaar. Wijze les?
Nee, logisch nadenken toch?

Verhuis m'n blog

2010-09-05T10:13:00.000+02:00

Hallo,

Via twitter volg ik de bijna dagelijkse blogposts van @francisnotten. Deze vrouw blogt over haar wens nogmaals zwanger te worden en haar weg daar naar toe. Een mooie blog om te volgen, maar daar blog ik misschien later nog eens over.

Door haar posts heb ik Blogger ontdekt en gezien dat dit een veel gebruiksvriendelijkere site is dan wordpress. En doordat Blogger en Gmail geheel met elkaar geïntegreerd zijn wordt het veel makkelijker om alles bij te houden.

Wat kan je van mij verwachten?

Nou eerlijk gezegd heb ik niet van die hele hoge verwachtingen van mezelf! Klinkt heel erg negatief, maar zo bedoel ik het natuurlijk niet. Ik zal mezelf niet vasthouden aan slechts één thema, maar ik blog over verschillende dingen. Vandaar mijn blogtitel...

Op wordpress blogde ik o.a. over ons nieuwe huisje. We zijn bezig met een nieuwbouwproject, waarvan we toevallig gisteren alle getekende papieren van binnen hebben gekregen. Lees daar maar even als je heel erg nieuwsgierig ben.

Verder kan ik bloggende zijn over werk, voetbal of veel serieuzere zaken. Hopelijk kom je regelmatig terug!

Voor nu...een fijne dag!

volg me ook op:
Twitter | Linkedin |